Categories

A sample text widget

Etiam pulvinar consectetur dolor sed malesuada. Ut convallis euismod dolor nec pretium. Nunc ut tristique massa.

Nam sodales mi vitae dolor ullamcorper et vulputate enim accumsan. Morbi orci magna, tincidunt vitae molestie nec, molestie at mi. Nulla nulla lorem, suscipit in posuere in, interdum non magna.

De kaart

Sander Page 1 Sander Page 2 V2

24 oktober

Lieve lezers van Sandersblog,

 

Mijn prachtige, krachtige lieve Sander is er niet meer. De laatste twee weken is het erg snel gegaan. Hij greep elke strohalm aan om het onvermijdelijke uit te stellen. Zelfs nog een bestraling vorige week. Als het been eenmaal zou slinken, dan..

Wij wachtten op de berusting van Sander. Op woensdag laat in de middag, gaf Sander aan dat het genoeg was zo. Hij heeft werkelijk alles uit het leven gehaald, wat maar mogelijk was. Wat een vechter, wat een optimistisch mens, wat een lieverd voor ons allemaal.

Sander was bij volle bewustzijn, toen hij deze beslissing nam, ondanks de morfine.

Het afscheid was warm en indrukwekkend. We waren allemaal bij hem: Thomas en Seona, Erik en Inge, Niels en ik. Na de eerste injectie dormicum, sliep Sander meteen diep. Om half 7 donderdagavond is hij definitief ingeslapen.

Hoe het moet zonder Sander, weten we eigenlijk niet. Wel weten we dat we een schat aan herinneringen hebben en dat hij altijd bij ons zal blijven. Bijna 40 jaar waren we bij elkaar..

 

Ik wil alle bloglezers bedanken voor alle aandacht en reacties. We weten dat velen met ons hebben meegeleefd, zoals Sander dat ook deed met lotgenoten.

 

Els

Sander is overleden

Sander

Vanavond is Sander overleden in het bijzijn van Els, zijn zoons en schoondochters. Nadat hij gisterenmiddag besloot niet langer op deze manier verder te willen, is hij na een intiem afscheid rustig gaan slapen. Om half zeven vanavond is Sander overleden.

– Thomas

Een update

Sander’s update

Even een update vanuit mijn hoog-laagbed in mijn werkkamer. Els typt dit bericht.
Er is in de afgelopen week heel veel gebeurd. Op woensdag per ambulance naar Amsterdam gebracht voor bestraling. Daar hebben we ook mijn hematoloog en radiotherapeut gesproken. Binnen drie uur uit en thuis. Kortom: VIP- behandeling.
De kracht in mijn benen is minimaal, maar we hebben al onze hoop gevestigd op deze bestraling.

Els’ update

Doordat Sander niet meer kan staan moesten er allerlei aanpassingen getroffen worden. Sander is met hulp van onze drie sterke zoons de trap af geholpen: een tour de force. Sander ligt nu in zijn werkkamer op een hoog- laagbed en ik lig er ( ‘s nachts) in een bedje naast. Om Sander uit bed te helpen hebben we een tillift. Dit werkt prima, maar Sander is erg zwak en kan ongeveer 10 minuten in een rolstoel zitten. Zo zit hij toch af en toe in de woonkamer. Het valt Sander zwaar om te eten. Hij doet erg zijn best; hij wil alles doen om aan te sterken. Maar het wordt hem wel heel erg moeilijk gemaakt…
Alle hoop is gevestigd op resultaat van de bestraling. We hebben vanochtend het rechterbeen opgemeten en hopen binnenkort te zien dat het slinkt.
Zoals jullie allen hebben kunnen lezen, blijft Sander ook nu nog optimistisch. Maar wel binnen de realiteit van nu.

Langzaam tot stilstand

Mijn leven komt langzaam tot stilstand. Ik heb steeds meer hulp nodig met mijn dagelijkse verzorging, beweeg steeds moeilijker. Ik ben steeds meer op hulp van Els aangewezen.
Mijn been is nog dikker geworden en gisteren is een gespecialiseerde fysiotherapeut geweest die het met een speciaal hulpmiddel heeft gezwachteld.
Woensdag staat er een bestraling gepland voor een plek in de buik. De radiotherapeut zag tóch nog een mogelijkheid om de dikte wellicht terug te dringen.
Maandag komt mijn zoon Thomas aan op Schiphol. Momenteel zit hij al in Singapore.
Dat is zijn derde bezoek dit jaar. Het is wel duidelijk. Het einde is in zicht.

Blessuretijd

Eind april heb ik over mijn dikke been geschreven. Door het afklemmen van lymfevaten was mijn been gevaarlijk dik geworden. Na een bestraling was dit teruggedrongen en tot afgelopen week had mijn been normale proporties. Mijn grootste angst was, dat dit opnieuw zou kunnen gebeuren.
Helaas moet ik melden, dat mijn been opnieuw dik is geworden. Dit weekeind bleek dat. Op maandag gebeld, gisteren intake, CT-scan en aftekenen. Vrijdag word ik bestraald. Het is haast niet te geloven dat dit zo snel is gerealiseerd. Het was zelfs zo dat ik gisteren ook nog door mijn hematoloog ben onderzocht.
Ik werd deze middag gebeld en uit de CT-scan bleek dat er een blast was ontstaan in de binnenkant van mijn rechterdij. Gelukkig op een plek die nog niet was bestraald en waar geen gevaar is voor schade aan organen. Een geluk bij een ongeluk.
Alles en iedereen heeft meegewerkt om dit bijna onmogelijke mogelijk te maken. Wat ik wil zeggen is dat mijn VUmc een fantastisch ziekenhuis is, dat steeds maar door allerlei rare dingen negatief in het nieuws komt. Dat moet voor de mensen die daar zulk goed werk doen wel eens frustrerend zijn.
We realiseren ons nu weer extra dat ik leef in blessuretijd. Geen kuren meer. Maar deze bestraling gaat er hopelijk voor zorgen dat we een crisissituatie kunnen voorkomen. Dat is binnen mijn werkelijkheid goed nieuws.

Bestraling

Bestraling

12 september 1975

38 jaar. Tel ze maar na

bl325

Doris

Vandaag moesten we Doris laten inslapen. Ruim 17 jaar oud begon ze opeens vocht vast te houden. De dierenarts stelde ernstige hartproblemen vast. Wij hadden op deze leeftijd al rekening gehouden met dit scenario. Vanmiddag wordt ze begraven bij Oes en Daisy.

Ze was een geweldige poes, altijd aardig voor iedereen. Ze heeft een geweldig poezenleven gehad. We zullen haar missen. Het zal ook raar zijn om geen poezen meer in huis te hebben.

bl324

1973

In 1973 ging ik het huis uit. Ik zat in het laatste jaar van de Pedagogische Academie in Alkmaar en ik had een kamer gevonden in Oudorp. In dat jaar zijn er veel belangrijke dingen gebeurd. Het begon dat schooljaar met de start van een bandje. Het begin van een langdurige samenwerking met mijn muziekvriend Bonne. Ik hield gelukkig nog wat tijd over om mijn opleiding tot een goed eind te brengen. Nog belangrijker was een ontmoeting die ik in de theekelder van die “PA” had. Een beeldschone dame leek mij ook wel aardig te vinden. Zij was wel bereid mijn koude handen te warmen en die donderslag bij heldere hemel duurt nu al 40 jaar. Op de foto hieronder met de gitaar, uit datzelfde jaar.

Betere tijden

Vanwaar nu deze foto, denk je dan. Welnu, ik had als plan om al mijn gitaren te laten fotograferen. Roos, vriendin van Niels is fotograaf en heeft een studio. Op mijn verzoek heeft ze op locatie (in de tuin) op 24 augustus een hele serie geschoten. Prachtig geslaagd, de gitaren staan er in elk geval prachtig op. Op het eind leek het ons leuk om ook een paar foto’s van Els en mijzelf te maken. Vandaar deze hierboven.

Wat ik niet wist, dat op 25 augustus mijn haar door de chemokuur volledig begon uit te vallen. Momenteel loop ik dus met een gemillimeterd vachtje. Jammer, maar niets aan te doen.

Hieronder Roos in actie. Enne als je geïnteresseerd bent in haar werk? Kijk eens op dRaw.nl

Roos in actie

Zomer

Ik kan me niet herinneren dat we in Nederland zo’n mooie zomer hebben gehad. In één van mijn laatste blogs heb ik geschreven dat we hoopten op een mooie zomer. Nu is die nog niet om, maar tot nog toe zijn we uitstekend bediend.
In mijn vorige blog schreef ik over de kuur die ik had gekregen. Nu twee weken geleden. Ik ben ongelooflijk ziek en beroerd geweest. De laatste week een mond vol aften. Sinds gisteren kan ik weer enigszins pijnloos eten. Ik heb ook grote problemen met mijn stoelgang gehad. Kortom twee hele nare weken.
Vandaag was ik in de VU voor mijn controle. Mijn bloed is nog behoorlijk in een dip van chemo, maar ik begin me toch weer beter te voelen.
We hebben besloten dat meer kuren niet meer gaan werken. Ik wil weer zo veel mogelijk opknappen en van mijn gegeven tijd genieten. Goede pijnstillers géén polonaise meer aan mijn lijf.
Genieten van mijn geliefden. De zomer is nog niet voorbij, en wie weet zal de herfst nog schitterend zijn.